BDSM

PILLION The true story

pillionbdsmgr

Όταν ο Υποτακτικός Βρίσκει τον Έρωτα Θεό του

Έρωτας, εξάρτηση και η ανάγκη να ανήκεις.

Πριν μπω στο κείμενο, οφείλω να το πω ξεκάθαρα: είδα την ταινία Pillion και ήταν από τις σπάνιες φορές που ο κινηματογράφος τόλμησε να ακουμπήσει την εξουσία, την υποταγή και την εξάρτηση χωρίς φίλτρα και χωρίς φόβο. Δεν είναι ταινία για όλους, ούτε προσπαθεί να γίνει αρεστή. Αν όμως την αντέξεις, αν την δεις χωρίς άμυνες, έχει τη δύναμη να σου ανοίξει το μυαλό και να σε φέρει αντιμέτωπο με ερωτήματα που ίσως απέφευγες μια ζωή.

Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τη ζωή τους λειτουργικοί, ήσυχοι, «σωστοί». Κάνουν ό,τι πρέπει, ζουν όπως έμαθαν, αγαπούν όπως τους έμαθαν να αγαπούν. Και παρ’ όλα αυτά, μέσα τους υπάρχει ένα κενό που δεν γεμίζει με σχέσεις &επιβεβαίωση. Όχι γιατί τους λείπει κάτι εξωτερικό, αλλά γιατί δεν έχουν βρει ακόμα τη θέση τους μέσα σε μια δομή που να τους χωράει. Το Pillion δεν μιλάει για το BDSM ως επιλογή ή ως πειραματισμό. Μιλάει για αυτό το κενό. Και για το τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος, χωρίς καμία προηγούμενη επαφή με τον κόσμο αυτό, έρχεται αντιμέτωπος με την αλήθεια του, που ίσως έψαχνε χρόνια.

Ο Colin δεν «μπαίνει» στο BDSM. Δεν τον τραβούν παιχνίδια, ρόλοι ή φαντασιώσεις. Αυτό που του συμβαίνει είναι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο ουσιαστικό: αναγνωρίζει, για πρώτη φορά στη ζωή του, πού ανήκει. Η συνάντησή του με τον Ray δεν έχει ρομαντισμό ούτε ισότητα· δεν είναι δύο άνθρωποι που συναντιούνται στο ίδιο επίπεδο. Είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος χωρίς σταθερό προσανατολισμό συναντά κάποιον που ξέρει ποιος είναι, τι θέλει και πώς στέκεται. Και μέσα σε αυτή τη σύγκρουση, ο Colin βρίσκει τη θέση του. Και την βρίσκει όταν σκύβει χωρίς να το σκεφτεί και γλύφει την μπότα του Ray.

Η σχέση τους δεν χτίζεται πάνω στη συζήτηση, στην αμοιβαιότητα ή στη διαπραγμάτευση. Χτίζεται πάνω σε κάτι που σπάνια λέγεται δυνατά: στην ανάγκη του υποτακτικού να εξαρτηθεί. Και ναι, η λέξη είναι αυτή. Εξάρτηση. Όχι ως παθολογία, όχι ως αδυναμία, αλλά ως συνειδητή και βαθιά ψυχική λειτουργία. Ο Colin δεν αγαπά τον Ray με τον τρόπο που αγαπούν οι «ίσοι». Δεν ζητά ανταπόδοση. Δεν ζητά κατανόηση. Ζητά να υπάρχει κάποιος πάνω από αυτόν, κάποιος που να ορίζει, να αποφασίζει και να του επιτρέπει να εγκαταλείψει το βάρος του προσωπικού ελέγχου. Εκεί βρίσκεται η ανακούφισή του.

Ο Ray, από την άλλη, δεν παρουσιάζεται ως σωτήρας, ούτε ως κακοποιητής. Είναι Κυρίαρχος όχι γιατί το παίζει, αλλά γιατί δεν χρειάζεται να το αποδείξει. Δεν υπόσχεται ευτυχία, δεν εξηγεί, δεν χαϊδεύει. Υπάρχει με έναν τρόπο που αναγκάζει τον υποτακτικό να τον κοιτάξει προς τα πάνω. Και σε αυτό το βλέμμα γεννιέται κάτι που πολλοί φοβούνται να ονομάσουν: η θεοποίηση. Όχι μεταφορικά, όχι ποιητικά. Ο Κυρίαρχος γίνεται σημείο αναφοράς, πυξίδα, νόημα. Ο κόσμος του υποτακτικού οργανώνεται γύρω του. Οι σκέψεις του, οι επιλογές του, η ίδια του η ταυτότητα.

Αυτό το είδος σχέσης τρομάζει, γιατί καταρρίπτει το αφήγημα της σύγχρονης «υγιούς» αγάπης. Εδώ δεν υπάρχουν δύο άτομα που συναντιούνται στη μέση. Υπάρχει ένας που στέκεται ψηλά και ένας που γονατίζει, όχι από εξαναγκασμό αλλά από εσωτερική ανάγκη. Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με το αν η σχέση είναι ομόφυλη ή ετερόφυλη.

Το Pillion το ξεγυμνώνει αυτό ανελέητα. Δεν μιλάμε για σεξουαλικό προσανατολισμό. Μιλάμε για τρόπο ζωής. Για τη βαθιά, σχεδόν βιολογική ανάγκη κάποιων ανθρώπων να παραδίδονται και άλλων να κρατάν την εξουσία.

Ο Colin δεν χάνει τον εαυτό του μέσα στη σχέση. Τον βρίσκει. Για πρώτη φορά δεν χρειάζεται να προσποιείται, να αποφασίζει, να ηγείται της ίδιας του της ζωής. Η εξάρτησή του από τον Ray δεν τον μικραίνει. Τον σταθεροποιεί. Του δίνει μορφή και λόγο ύπαρξης. Και αυτό είναι το σημείο που πολλοί αρνούνται να αποδεχτούν: ότι για κάποιους ανθρώπους η ελευθερία δεν βρίσκεται στην ισότητα, αλλά στην παράδοση. Ότι η αγάπη, όταν βιώνεται από τη θέση του υποτακτικού, δεν είναι ρομαντική ιστορία, αλλά πράξη πίστης.

Το Pillion δεν ωραιοποιεί και δεν ζητά αποδοχή. Απλώς δείχνει. Δείχνει τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος σταματά να είναι το κέντρο του κόσμου του και επιλέγει να περιστρέφεται γύρω από κάποιον άλλον. Και αν αυτό σε ενοχλεί, δεν φταίει η ταινία. Φταίει ότι κοιτάς κάτι που δεν σου ανήκει. Αν όμως σε τραβάει, αν σε ταράζει, αν αναγνωρίζεις κάτι από τον εαυτό σου στο βλέμμα του Colin, τότε ίσως το ερώτημα δεν είναι αν σου αρέσει το BDSM. Ίσως το ερώτημα είναι αν έχεις βρει ακόμα τον Θεό έρωτα σου.

Ο απόλυτος έρωτας του υποτακτικού δεν έχει καμία σχέση με αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν «σχέση». Δεν ζητά ισότητα, δεν απαιτεί φροντίδα, δεν χρειάζεται επιβεβαίωση. Είναι έρωτας που γεννιέται από την παραδοχή της κατωτερότητας και ωριμάζει μέσα στην απόλυτη αφοσίωση. Ο υποτακτικός δεν αγαπά τον Κυρίαρχο για αυτό που του δίνει, αλλά για αυτό που του επιτρέπει να πάψει να είναι. Βρίσκει τη θέση του κάτω από τη μπότα του, κοιμάται στα πόδια του, οργανώνει τη ζωή του γύρω από τις ανάγκες του και φροντίζει τα πάντα ώστε ο Κυρίαρχος να μην ασχολείται με τίποτα πέρα από το να υπάρχει. Τον θεοποιεί γιατί μόνο έτσι βρίσκει νόημα, γιατί μόνο όταν σκύβει νιώθει σωστός, πλήρης, αληθινός. Αυτός ο έρωτας δεν είναι για όλους, ούτε ζητά αποδοχή. Είναι απόλυτος, αδιαπραγμάτευτος και δεν συγχωρεί την αμφιβολία. Όποιος τον αντέχει, δεν τον εξηγεί. Τον υπηρετεί.

Το μόνο ερώτημα που μένει είναι απλό και αμείλικτο: θέλεις να είσαι ο Colin ή ο Ray;

ΑΝΤΡΙΚΑ ΠΟΔΙΑ ΚΑΙ ΕΣΥ ΑΠΟ ΚΑΤΩ

Πόδια, υποταγή και τα ψέματα που λες για να μην το παραδεχτείς

Ας κόψουμε τις μαλακίες από την αρχή.
Τα αντρικά πόδια πουλάνε. Και πουλάνε πολύ. Στο Instagram, στα sex sites, στα DM που γεμίζουν με «στείλε πόδια». Τα hashtags με feet, big feet, alpha feet είναι πάντα ψηλά. Όχι τυχαία.

Γιατί δεν είναι απλώς ένα φετίχ.

 Δεν σου αρέσουν απλά τα πόδια. Σου αρέσει να είσαι από κάτω.

Ας τελειώνουμε με το ψέμα από την πρώτη παράγραφο.
Αν σου άρεσαν απλώς τα αντρικά πόδια, θα τα έβλεπες, θα καυλωνόσουν και θα έφευγες. Όπως έκανες με δεκάδες άλλα “γούστα” που πέρασαν και χάθηκαν.

Αλλά δεν έφυγες. Έμεινες.

Κολλάς στις ποδάρες.
Στο μέγεθος.
Στην πατούσα που γεμίζει το οπτικό σου πεδίο.
Στην τρίχα που δεν είναι διακοσμητική αλλά καυλα.

Γιατί αυτό που σε τραβάει δεν είναι αισθητικό.
Είναι θέση σου από κάτω τους.

Δεν κοιτάς. Μετράς.

Μην το παίζεις ψαγμένος. Ξέρεις πολύ καλά ότι εδώ το μέγεθος μετράει.
Άλλο να είναι απέναντί σου πόδι 41 κι άλλο να νιώθεις ότι την ποδάρα νούμερο 47 να  σε σκεπάζει, να σε μικραίνει και να νιώθεις ένα τίποτα από κάτω της.

Δεν χρειάζεται άγγιγμα για να κατέβεις.
Κατεβαίνεις μόνος σου.

Και αυτό δεν είναι τυχαίο.

Η τρίχα σε τραβάει γιατί σου θυμίζει ότι αυτό που έχεις απέναντί σου δεν φτιάχτηκε για να σε προσέχει.
Φτιάχτηκε για να πατάει στη γη.

Και εσύ δεν θες να είσαι ίσος με κάτι που πατάει γερά.
Θες να είσαι χαμηλότερα.

Μην το βαφτίζεις καύλα για να μη δεις την αλήθεια

Αν ήταν απλώς καύλα, θα άλλαζες εικόνα μετα το χύσιμο σου.
Αν ήταν απλώς φετίχ, θα έφευγε με το χρόνο.

Αλλά αυτό επιστρέφει. Στο μυαλό σου. Στις σκέψεις σου.
Εκεί που  κολλάει το βλέμμα σου χωρίς να το ελέγχεις.

Γιατί αυτό που ζητάς δεν είναι απλή διέγερση.
Είναι ανακούφιση.

Η στιγμή που δεν χρειάζεται να στέκεσαι όρθιος.
lass=”yoast-text-mark” />>Η στιγμή που δεν χρειάζεται να είσαι “κάποιος”.
>Η στιγμή που ξέρεις ακριβώς πού ανήκεις. Κάτω από ένα μεγάλο στιβαρό αντρικό πόδι.

Θες βάρος. Και μην το φοβάσαι.

Όσο κι αν προσπαθείς να το μαλακώσεις, η αλήθεια είναι μία:
θες βάρος από πάνω σου.

<p style=”font-weight: 400;”>Όχι χάδια.
>Όχι φροντίδα.
>Όχι “είσαι εντάξει”.

Θες να νιώθεις ότι υπάρχει κάτι από πάνω σου που δεν χρειάζεται να σου μιλήσει για να σε βάλει στη θέση σου.

Είναι η στιγμή που η φωνή μέσα σου παρακαλεί « πάτα με κι’άλλο , πιο δυνατά , λιώσε με »

Και αυτή η ανάγκη δεν είναι αθώα.
Ούτε μικρή.
Ούτε για όλους.

Η καύλα σου δεν γεννιέται στο σώμα σου. Γεννιέται στο κεφάλι σου. Εκεί που το μυαλό σου σε οδηγεί να είσαι από κάτω για να νιώσεις καλά.

Η στιγμή που μια μεγάλη πατούσα σου πατάει την μάπα και δεν μπορείς να αναπνεύσεις από το ανδρικό βάρος επάνω σου , είναι η στιγμή που νιώθεις ελεύθερος μέσα στην καύλα του μυαλού σου.

Η στιγμή που η γλώσσα σου περνάει ανάμεσα από τα δάχτυλα του ποδιού του και ρουφάς το μεγάλο του δάχτυλο σαν να ήταν η ωραιότερη πούτσα που έχεις γλείψει, το μυαλό δέχεται απίστευτα κύματα καύλας.

Ψάχνεις το πακέτο.

Δεν θέλεις μόνο το μεγάλο αντρικό πόδι , δεν θέλεις μόνος σου να σκύψεις και να το γλείψεις.

Θέλεις να σε πιάσει ο ίδιος να σε βάλει στο πάτωμα και να σε πατήσει, θέλεις να νιώσεις την κυριαρχία από κάτω μέχρι πάνω. Θέλεις να ακούσεις στο μυαλό σου την φωνή του , πέσε κάτω μωρή καριόλα και γλύφε σαν σκύλα.

Θέλεις να γίνεις ξεφτίλα. Και το ξέρεις πολύ καλά.

Το ξέρεις πολύ καλά όταν ξαπλώνεις στον καναπέ σου και βαράς τον πούτσο σου ρουφώντας ποππερ, και βλέποντας φωτογραφίες και βίντεο με αντρικά πόδια, εκεί στο σημείο που καίγεται το μυαλό σου , εκεί που παρακαλάς από μέσα σου όπως είσαι καμένος , αυτά τα πόδια που βλέπεις στις φωτός , αυτοί οι άντρες που βλέπεις στις φωτός, να ήταν εκεί μαζί σου και να σε λιώνανε κάτω από τις ποδάρες τους να σε ξεφτίλιζαν χωρίς κουβέντα, εκεί βρίσκεις την τέλεια ικανοποίηση.

Αν αυτό σε τρόμαξε, καλώς.

Γιατί αν απλώς το διάβασες και το βρήκες “sexy”, είσαι ακόμα στην επιφάνεια.
Αν όμως ένιωσες ένα σφίξιμο, μια σιωπή στο κεφάλι, μια αλήθεια που δεν λέγεται εύκολα, τότε κατάλαβες.

Δεν είναι τα πόδια.
>Δεν είναι οι πατούσες.
>Δεν είναι η τρίχα.

Είναι ότι θες να είσαι από κάτω, να ζεις εκεί.
Και να μείνεις εκεί.

Και αυτό δεν είναι παιχνίδι για να το λες χαριτωμένο.
Είναι θέση που, αν τη ζητάς, πρέπει να αντέχεις και το βάρος της.

LOVE & BDSM

bdsm love

Ο έρωτας που τον έχουν τραγουδήσει, τον έχουν εξιδανικεύσει, τον έχουν πλασάρει με καρδούλες και φώτα χαμηλωμένα. Αλλά ο έρωτας που αναπτύσσεται ανάμεσα σε έναν Κυρίαρχο και τον υποτακτικό του… είναι άλλο πράγμα. Δεν είναι λουλούδια και σοκολάτες. Είναι βλέμματα που σπάνε την σιωπή. Είναι παλάμες που σημαδεύουν το δέρμα.

Εδώ, ο έρωτας δεν χτίζεται με υποσχέσεις. Χτίζεται με υπακοή, με σιωπές, με δέσιμο, με έλεγχο. Με μια πατούσα στο στήθος σου και μια προσταγή στο αυτί σου. Χτίζεται με καύλα που καίει μέχρι το κόκαλο. Και ναι, εδώ ο έρωτας είναι αληθεινός. Είναι BDSM. Είναι εξουσία. Και είναι παντοτινός, αν το αντέχεις.

Ο έρωτας δεν είναι ίδιος για όλους.

Για κάποιους είναι γλυκός, τρυφερός, γεμάτος ροδοπέταλα και χαδάκια.
Ανάμεσα σε έναν Κυρίαρχο και έναν υποτακτικό, η αγάπη δεν εκδηλώνεται με “σ’ αγαπώ” και καρδούλες. Εκδηλώνεται με βλέμματα που διατάζουν. Με σώματα που προσφέρονται. Με πειθαρχία που χτίζει εμπιστοσύνη. Με πούτσες που διαπερνούν κάθε δισταγμό, κάθε αμφιβολία, κάθε διαφορετική σχέση.

Ο Κυρίαρχος δεν αγαπά με λόγια. Αγαπά με έλεγχο.
Και ο υποτακτικός δεν ζητάει τρυφερότητα. Ζητάει να ανήκει. Να σε νιώθει βαθιά μέσα του κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Αυτός ο έρωτας δεν είναι κοινωνικά αποδεκτός. Δεν έχει καρδούλες στα stories. Δεν έχει ραντεβού σε ρομαντικά εστιατόρια. Έχει καθοδήγηση, πειθαρχία, γλείψιμο ποδιών, πειραγμένα μυαλά, και καρδιές που χτυπάνε από υπερηφάνεια όταν ο ένας φοράει το κολάρο που του φόρεσε ο άλλος.

Αυτός ο έρωτας είναι καύλα.
Όχι απλή, επιφανειακή, που τελειώνει με έναν οργασμό.
Καύλα που χτίζεται μέρα με τη μέρα. Με εκπαίδευση. Με αναμονή. Με σιωπές γεμάτες ένταση. Με ξεφτίλισμα που φέρνει δάκρυα, όχι γιατί πονάει, αλλά γιατί σε λυτρώνει.

Όταν ο Κυρίαρχος σε κοιτάει και σε διατάζει χωρίς να πει κουβέντα.
Όταν το βλέμμα του γίνεται οδηγία και η ανάσα σου κόβεται.
Όταν σε βάζει στο κλουβί και δεν σε αφήνει να χύσεις για μέρες, και εσύ καυλώνεις μόνο και μόνο γιατί κρατάει τα κλειδιά του μυαλού σου.
Αυτό είναι έρωτας.

Όταν γονατίζεις και φιλάς τις πατούσες του, και νιώθεις ότι εκεί, κάτω στο πάτωμα, είναι η μόνη σου θέση στον κόσμο, αυτό είναι αγάπη.
Αγνή, σκληρή, καθηλωτική.

Αυτή που σε διαλύει για να σε ξαναχτίσει.
Αυτή που δεν χωράει μέσα σε λέξεις, αλλά σε πράξεις.
Αυτή που κάθε φορά που νομίζεις ότι έφτασες στο όριό σου… σε πάει παρακάτω.
Αυτή που το safe word δεν το λες, όχι γιατί δεν πονάς, αλλά γιατί δεν θέλεις να σταματήσει.

Ένας Κυρίαρχος δεν θα σου πει “σε αγαπώ” εύκολα.
Θα σου το δείξει όταν σε φτύνει και σε δένει.
Όταν σου λέει “κάτσε κάτω” και κάθεσαι χωρίς σκέψη.
Όταν σε ταΐζει από το χέρι του και γλείφεις τα δάχτυλά του με ευγνωμοσύνη.

Όταν το κάτουρο του είναι σαν να κάνεις μπάνιο σε ζεστή λίμνη με φεγγαρόφωτο.

Όταν η μυρωδιά από τα αρχίδια του είναι σαν μπουκέτο από τριαντάφυλλα.
Όταν σε ξεφτιλίζει μπροστά σε άλλους γιατί σε έχει για δικό του και δεν ντρέπεται να το δείξει.

Ο υποτακτικός δεν υπακούει απλώς για να ικανοποιήσει έναν ρόλο, υπακούει γιατί μέσα του υπάρχει μια αρχέγονη ανάγκη να ανήκει. Δεν ζητάει απλά εντολές. Ζητάει να του καθορίσεις τον ρυθμό, τα όρια, την αναπνοή. Νιώθει πλήρης μόνο όταν ξέρει ότι υπάρχει κάποιος ανώτερος που κρατάει το τιμόνι του, που τον οδηγεί, τον τιμωρεί, τον διαμορφώνει.

Κι εκεί, μέσα στη σιωπή της υποταγής, γεννιέται ένας έρωτας διαφορετικός, όχι από αυτούς που ζητάνε λουλούδια και γλυκόλογα, αλλά από αυτούς που φλέγονται σιωπηλά, που σφίγγουν τον λαιμό και ποτίζουν το μυαλό με λατρεία. Η ανάγκη του να ανήκει στον Αφέντη του είναι πιο δυνατή από την ανάγκη του να χύσει, να ανασάνει, να υπάρξει. Είναι η ταυτότητά του. Και μέσα στην ιδιοκτησία, μέσα στην υποδούλωση, ανθίζει ένας έρωτας που δεν λέγεται με λέξεις, μόνο με βλέμμα, με στάση σώματος, με το “ναι, Αφέντη” που βγαίνει απ’ την ψυχή. Το να ανήκει κάπου, σε Κάποιον, δεν είναι επιλογή. Είναι ο μόνος τρόπος να νιώσει ελεύθερος μέσα στη σκλαβιά του.

Ο έρωτας του Κυρίαρχου δεν μοιάζει με κανέναν άλλον. Δεν εκφράζεται με λούτρινα αρκουδάκια και μηνύματα με καρδούλες. Εκφράζεται με δέσιμο, ένταση, δοκιμασία και μετά… με φροντίδα. Ο Κυρίαρχος που αγαπά πραγματικά τον υποτακτικό του, δεν μετριέται μόνο με το πόσο βαθιά τον γαμάει ή πόσο σκληρά τον πονάει. Μετριέται με το πώς τον κρατάει μετά. Πώς τον σκουπίζει, τον σκεπάζει, τον φιλάει στο μέτωπο, τον ηρεμεί. Το aftercare δεν είναι απλώς ένα τεχνικό στάδιο. Είναι εκεί που ο έρωτας του Αφέντη βγαίνει στην επιφάνεια γυμνός και καθαρός. Εκεί που λέει χωρίς λόγια: “είσαι δικός μου, και σ’ έχω σπάσει… για να σε φτιάξω ξανά.”
Ο υποτακτικός παραδίδεται επειδή ξέρει ότι μετά την καταιγίδα, θα έρθουν τα χέρια του Αφέντη να τον μαζέψουν. Και ο Αφέντης δίνει το χάδι μετά το μαστίγιο, γιατί αυτός είναι ο τρόπος του να δείξει τον έρωτά του, όχι σαν αδυναμία, αλλά σαν το απόλυτο προνόμιο που προσφέρει σε όποιον του ανήκει πραγματικά.

Η αγκαλιά του αφέντη, όταν ο υποτακτικός του είναι σπασμένος, είναι η μεγαλύτερη απόδειξη στον έρωτα.

Ο έρωτας ανάμεσα σε Κυρίαρχο και υποτακτικό δεν είναι σαν τους έρωτες του έξω κόσμου. Δεν βασίζεται σε ψευδαισθήσεις, ραντεβού για καφέ και “σ’ αγαπώ” που πετιούνται εύκολα. Είναι χτισμένος πάνω σε δοκιμασίες, σε όρια που διαλύθηκαν. Σε σώματα που παραδόθηκαν ολοκληρωτικά και σε ψυχές που ξεγυμνώθηκαν χωρίς ντροπή. Αυτός ο έρωτας δεν σπάει εύκολα, γιατί γεννιέται μέσα από πόνο, ιδρώτα και αλήθεια. Δεν φοβάται τη σύγκρουση. Δεν διαλύεται με έναν καβγά, δυναμώνει με αυτόν. Όταν ένας υποτακτικός ανήκει πραγματικά στον Αφέντη του, και ο Αφέντης τον έχει πλάσει με τα χέρια του, δεν υπάρχει τίποτα απ’ έξω που να μπορεί να σπάσει αυτό που έχουν χτίσει μέσα τους. Είναι ένας δεσμός πιο δυνατός από αγάπη: είναι πίστη, λατρεία και απόλυτη αλήθεια. Και η αλήθεια… δεν σπάει εύκολα.

Αυτό είναι αγάπη με εξουσία.

BDSM δεν είναι κακοποίηση — και θα σου εξηγήσω γιατί

bdsm safe or abuse

BDSM δεν είναι κακοποίηση — και θα σου εξηγήσω γιατί

Τι είναι BDSM;

Το BDSM είναι ένας τρόπος ζωής, μια συμφωνημένη ανταλλαγή εξουσίας και μια συνειδητή εξερεύνηση του ελέγχου, της υποταγής και της ηδονής.
Είναι το σύνολο των πρακτικών και ρόλων που περιλαμβάνουν δουλεία (Bondage), (Dominance), (Submission), (Masochism) με βασική αρχή τη συναίνεση και την ασφάλεια.
Ό,τι συμβαίνει στο BDSM συμβαίνει επειδή δύο (ή περισσότεροι) ενήλικοι το επέλεξαν, το όρισαν, το σεβάστηκαν και το ζουν με πάθος.
Όποιος το συγκρίνει με κακοποίηση, δεν έχει καταλάβει τίποτα. Και ήρθε η ώρα να του εξηγήσουμε.

🔗 BDSM έχει συμφωνία. Η κακοποίηση έχει παγίδα.

Στο BDSM, τίποτα δεν γίνεται στην τύχη.
Η εξουσία δεν κατακτάται με χειρισμό, δίνεται.
Δύο ενήλικες κάθονται, μιλούν, ανοίγουν τα σώματα και τα μυαλά τους, και συμφωνούν για το πλαίσιο του παιχνιδιού:
τι θα γίνει, τι δεν θα γίνει, τι τους ερεθίζει, τι τους φοβίζει, ποια είναι τα όρια και ποιες οι λέξεις-κλειδιά ( safe word ) για να σταματήσει το παιχνίδι ανά πάσα στιγμή.
👉 Αυτό λέγεται consensual power exchange.
Δεν είναι “βία”. Είναι σύμβαση κυριαρχίας και υπογράφεται με το βλέμμα, με το safeword, με την εμπιστοσύνη.
Η κακοποίηση λειτουργεί αλλιώς: δεν ρωτάει.
Διαλέγει τη στιγμή που το θύμα δεν μπορεί να αντιδράσει.
Η εξουσία δεν δίνεται, αρπάζεται.
Η σιωπή του είναι φόβος, όχι υπακοή.

🔗 BDSM έχει όρια. Η κακοποίηση τα αγνοεί.

Ένα σωστό BDSM σκηνικό έχει σαφή δομή:
• Συμφωνία
• Παιχνίδι
• Aftercare
• Ανασκόπηση

Δεν είναι απλώς σεξ ή παιχνίδι ρόλων.
Είναι διαδικασία με πειθαρχία.
Ο υποτακτικός έχει δικαίωμα να πει το safeword και να ακουστεί.
Ο Αφέντης έχει ευθύνη να το σεβαστεί, ακόμα κι αν είναι καυλωμένος.
Μετά το παιχνίδι υπάρχει aftercare, επαφή, φροντίδα, επικοινωνία. Γιατί το σώμα μπορεί να αντέχει, αλλά το μυαλό χρειάζεται αποφόρτιση, επιβεβαίωση, σύνδεση.
Στην κακοποίηση, όλα αυτά λείπουν.
Δεν υπάρχει ασφάλεια. Δεν υπάρχει φροντίδα.
Ο θύτης δεν νοιάζεται αν το άλλο άτομο πονάει ή φοβάται.
Η “σκηνή” τελειώνει μόνο όταν εκείνος βαρεθεί, όχι όταν το θύμα δεν αντέχει άλλο.

🔗 BDSM σε δυναμώνει. Η κακοποίηση σε διαλύει.

Ο υποτακτικός που υποτάσσεται δεν είναι αδύναμος.
Είναι πειθαρχημένος, εκπαιδευμένος, γονατιστός από επιλογή.
Γλείφει τις μπότες όχι γιατί τον υποχρέωσαν, αλλά γιατί τον καυλώνει το να ανήκει.
Φοράει κλουβί όχι γιατί τιμωρείται, αλλά γιατί νιώθει περήφανος που του στερούν την εκσπερμάτιση για χάρη του Αφέντη του.
👉 Αυτός ο σκλάβος δεν ντρέπεται. Ανθίζει.
Το θύμα της κακοποίησης, αντίθετα, σπάει.
Δεν νιώθει ούτε υπερηφάνεια ούτε καύλα.
Νιώθει παγιδευμένο, φοβισμένο, μπερδεμένο.
Δεν ελέγχει τίποτα, ούτε τη σχέση, ούτε τον εαυτό του.
Η υποταγή στο BDSM είναι ενδυνάμωση μέσω ελέγχου.
Η κακοποίηση είναι συντριβή χωρίς συναίνεση.

🔗 BDSM θέλει ευθύνη. Η κακοποίηση θέλει θύμα.

Ο σωστός Κυρίαρχος δεν παίζει όταν είναι θυμωμένος.
Δεν σηκώνει το μαστίγιο για να ξεσπάσει. Δεν χτυπάει επειδή δεν έχει τον έλεγχο.
Αντίθετα, κρατάει τον έλεγχο σταθερά, με σταθερό μυαλό και ξεκάθαρη πρόθεση.
Η κακοποίηση ξεκινά όταν κάποιος είναι εκτός εαυτού.
Και αυτός ο κάποιος δεν έχει καμία δουλειά να λέγεται Dominant.
Ο Κυρίαρχος έχει όρια, σεβασμό, προνοητικότητα.
Ο κακοποιητής έχει μόνο ανάγκη να κυριαρχήσει πάνω σε κάποιον πιο αδύναμο, γιατί πολύ απλά σε κάποιον ίσο του , δεν μπορεί.

BDSM δεν είναι βία. Είναι τελετουργία.

Όταν ένας σκλάβος γονατίζει και μου φιλάει τα πόδια,
δεν το κάνει από φόβο.
Το κάνει γιατί νιώθει ασφάλεια μέσα στην υποταγή του.
Όταν ένας υποτακτικός δένεται γυμνός και περιμένει να τον χαστουκίσω ή να τον μαστιγώσω, δεν είναι θύμα.
Είναι έτοιμος να απογυμνωθεί από τον εγωισμό του και να μου παραδοθεί ολοκληρωτικά.
Αυτό δεν είναι βία.
Αυτό είναι ιεροτελεστία.

Κακοποίηση είναι να σου το κάνουν χωρίς να το θες.
BDSM είναι να παρακαλάς να στο ξανακάνουν.

🔐 Κρατά το μαστίγιο όποιος έχει ευθύνη, όχι όποιος απλά το σηκώνει.

Και μόνο όποιος δεν έχει μυηθεί στο παιχνίδι της εξουσίας με σεβασμό, όρια και συναίνεση,
τολμά να το μπερδέψει με κάτι τόσο βρώμικο και επικίνδυνο όσο η κακοποίηση.
BDSM είναι συμφωνία. Είναι σεβασμός. Είναι ρόλος.
Κακοποίηση είναι μόνο η αποτυχία όλων αυτών.

📩 Θες να ρωτήσεις κάτι για το BDSM; Ρώτα Εμένα.

Έχεις απορίες για τη δυναμική Κυρίαρχου – σκλάβου;
Δεν ξέρεις αν αυτό που ζεις είναι πραγματικό BDSM ή κάτι προβληματικό;
👉 Η στήλη «Ρώτα τον Κυρίαρχο» είναι εδώ για να σε βάλει στη θέση σου, με λόγια, με ένταση, με ακρίβεια.
Στείλε την ερώτησή σου και ίσως να πάρεις απάντηση δημόσια.
Αλλά να θυμάσαι: Αν δεν αντέχεις την αλήθεια, μην πατήσεις “Αποστολή”.

Τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι νέοι υποτακτικοί

Τα μεγαλύτερα λάθη που κάνουν οι νέοι υποτακτικοί

(Και πώς καταλήγουν απλώς να γλείφουν χωρίς να αξίζουν καν το χτύπημα.)

🔥 Σκλάβε, έχεις καύλα. Το νιώθεις. Το κουβαλάς. Ξυπνάς με τη φαντασίωση ενός Κυρίαρχου να σε πατάει, να σε βάζει κάτω, να σε ξεφτιλίζει. Μπλέκεις σε apps, σε chats, σε σκηνές… Αλλά κάτι δεν δένει. Κάτι μέσα σου παραμένει ερασιτεχνικό. Γιατί;
Γιατί είσαι ακόμα άπειρος. Και πιο σημαντικά: γιατί κάνεις λάθη που σε κρατάνε σε ένα κατώτερο επίπεδο.
Δεν γίνεσαι σκλάβος μόνο και μόνο επειδή καυλώνεις να γλείφεις μπότες. Γίνεσαι όταν αρχίζεις να ανήκεις. Και αυτό θέλει σπάσιμο. Θέλει εκπαίδευση. Θέλει να πάψεις να είσαι μια μαλακισμένη που νομίζει ότι “το παίζει υποτακτικός”.

1. Μιλάς πολύ, και δεν ακούς αρκετά.

Ένας σκλάβος δεν “συζητάει”. Δεν “προτείνει”. Δεν στέλνει λίστα με το τι του αρέσει.
Ο σκλάβος ακούει. Εκτελεί. Και μετά ρωτάει, αν του επιτραπεί.
Αν ανοίγεις το στόμα σου μόνο για να πεις τι θες, καλύτερα να το κρατήσεις ανοιχτό για να σου χύσω μέσα ψωλόσπερμα.

2. Γλείφεις χωρίς να σε έχουν διατάξει.

Η ανάγκη σου να ευχαριστήσεις τον Αφέντη δεν σημαίνει ότι εσύ ορίζεις πότε και πώς.
Γλείφεις όταν σου δοθεί άδεια. Όταν το χέρι Του σε δείξει.
Αλλιώς απλώς γλείφεις το πάτωμα σαν έντομο που εκλιπαρεί να την προσέξουν.

3. Χύνεις μόνος σου.

Αυτό είναι προδοσία. Αν τραβάς μαλακία χωρίς εντολή, δεν είσαι σκλάβος. Είσαι απλώς αυνανιστής με φαντασιώσεις κυριαρχίας.
Ο σκλάβος δεν αποφασίζει πότε θα χύσει. Ούτε πού. Ούτε γιατί.
Χύνει όταν του το επιτρέψει ο Αφέντης.
Και μερικές φορές, δεν χύνει για μέρες, για εβδομάδες, γιατί έτσι καυλώνει περισσότερο: με τον πόνο, με το φούσκωμα, με την στέρηση.

4. Δεν είσαι σταθερός.

Αν το μυαλό σου αλλάζει κάθε μέρα, σήμερα είσαι σκλάβος, αύριο είσαι top, μεθαύριο μπερδεμένος, τότε σταμάτα να στέλνεις.
Ο Αφέντης δεν έχει χρόνο για το mood σου. Θέλει πειθαρχία.
Αν γουστάρεις να σε χύνουν, να σε χτυπάνε, να σε ταΐζουν πόδια, πρέπει να είσαι εκεί κάθε φορά που στο ζητήσουν.
Όχι μόνο όταν σε βολεύει ή είσαι καυλωμένος.

5. Δεν κουβαλάς την υπακοή στην καθημερινότητα.

Η υποταγή δεν σταματά όταν κλείνει το κινητό.
Ο σωστός σκλάβος είναι σκλάβος και στη στάση του σώματος, και στον τρόπο που κοιτάζει, και στο πώς φέρεται στον κόσμο.
>Όταν σου μιλάω, χαμηλώνεις τα μάτια. Όταν σε καλώ, τρέχεις. Όταν σου δίνω εντολή, δεν ρωτάς “γιατί”.
Αν μέσα σου δεν το κουβαλάς 24/7, τότε απλώς παίζεις θέατρο.

 

🧨 Το να είσαι σκλάβος δεν είναι βίτσιο.
Είναι η απόλυτη μορφή παράδοσης.
Σημαίνει ότι πετάς την αξιοπρέπειά σου, τα όρια σου, την ψευδαίσθηση ότι είσαι άντρας και παραδίνεσαι για να ανήκεις.
Όσο συνεχίζεις να λειτουργείς σαν κακομαθημένος μαλακοβιόλης, δεν θα σε βάλει κανένας Αφέντης στα σοβαρά.
Θα σε φτύνουν, θα σε μπλοκάρουν, θα σε προσπερνούν.
Αν θες να είσαι χρήσιμος, αξιόλογος, εκπαιδεύσιμος, άρχισε να λειτουργείς σαν κάτι περισσότερο από τρύπα.

Ο ρόλος του Αφέντη: Δεν είναι ρόλος, είναι φύση

whip

Όποιος νομίζει πως ο Αφέντης είναι ένας ρόλος που τον φοράς και τον βγάζεις, δεν έχει υπάρξει ποτέ αληθινός κυρίαρχος. Δεν έχει νιώσει στο βλέμμα του σκλάβου να αντικατοπτρίζεται η θεϊκή του υπόσταση. Δεν έχει ορίσει ποτέ την ανάσα κάποιου άλλου με μια μόνο λέξη.

Ο Αφέντης δεν παίζει. Δεν κάνει acting. Δεν “δοκιμάζει” τον ρόλο. Είναι ο ρόλος. Είναι το αρχέγονο αρσενικό που δεν ζητάει, απαιτεί. Δεν μιλάει πολύ, ορίζει. Δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα, η παρουσία του αρκεί. Είναι ο άντρας που σε κοιτάζει και σου κόβεται η ανάσα. Είναι το θηρίο που δεν μιλάει πολύ, γιατί κάθε του λέξη σε καρφώνει σαν πρόκα στο μυαλό.

Δεν γεννιούνται όλοι γι’ αυτό

Δεν γίνεσαι Αφέντης επειδή το διάβασες κάπου  επειδή έχεις μεγάλοί πούτσα  ή γιατί είδες μια φάση στο Twitter. Δεν είναι πορνό. Δεν είναι θεατρικό. Είναι DNA. Είναι τρόπος που στέκεσαι. Που αναπνέεις. Που κοιτάς. Που διατάζεις χωρίς να υψώνεις τη φωνή σου. Είναι το βλέμμα που σε ξεφλουδίζει, το χέρι που δε ζητάει άδεια, η αύρα που σε κάνει να θες να πέσεις στα γόνατα χωρίς να ξέρεις γιατί.

Ο Αφέντης δεν ρωτάει “σου αρέσει; “. Δεν ψάχνει επιβεβαίωση. Ό,τι κάνει, το κάνει επειδή έτσι το θέλει. Όποιος αντέξει, ακολουθεί. Όποιος όχι, φεύγει. Και δεν αλλάζει τίποτα γι’ αυτόν. Γιατί η φύση του δεν εξαρτάται από καμία αποδοχή.

Κι αν έχεις μέσα σου αμφιβολία, τότε δεν είσαι. Ο Αφέντης δεν αμφιβάλλει ποτέ. Δεν αναρωτιέται. Δεν ψάχνεται. Είναι.

Ο σκλάβος δεν τον διαλέγει. Τον αναγνωρίζει.

Υπάρχει μια στιγμή που όλα αλλάζουν: όταν ο σκλάβος σε κοιτάει και το βλέμμα του σπάει. Δεν ξέρει γιατί, αλλά κάτι μέσα του λυγίζει. Απλά παραδίνεται. Δεν είναι επειδή του μίλησες βρώμικα ή τον έβαλες να γλείψει τις  μπότες σου. Είναι επειδή ένιωσε αυτό που είσαι: μια δύναμη ανώτερη απ’ το ανθρώπινο.

Ο σκλάβος που αξίζει… δεν θα στο πει. Δεν θα γράψει “γεια σας, ενδιαφέρομαι”. Θα σκύψει. Θα σωπάσει. Και θα μείνει εκεί, όσο του επιτρέπεις. Θα γλείψει τις μπότες σου με δάκρυα. Θα χώσει το πρόσωπό του ανάμεσα στις πατούσες σου και θα αναπνέει λες και παίρνει ζωή από ’σένα. Το οξυγόνο του είναι μυρωδιά από τα τριχωτά αρχίδια του αφέντη. Γιατί έτσι είναι..

Δεν περιμένει οδηγίες. Περιμένει να τον ορίσεις. Να τον διαλύσεις. Να τον κάνεις τίποτα. Να του σβήσεις το όνομα από το μυαλό και να γράψεις το δικό σου. Να τον στήσεις στα τέσσερα και να μην ξανασηκωθεί αν δεν το πεις εσύ. Να του γαμήσεις το στόμα μέχρι να ξεχάσει πώς μιλάει. Να του ξεσκίσεις την αξιοπρέπεια με την ίδια φυσικότητα που του πατάς το κεφάλι. Να στάζει καύλα απ’ τη μύτη και να σε ευχαριστεί γι’ αυτό.

Το BDSM δεν είναι παιχνίδι εξουσίας. Είναι ιεραρχία.

Στην κορυφή δεν πάει όποιος φωνάζει πιο δυνατά ή κάνει τα πιο ακραία πράγματα. Πάει όποιος αποπνέει εξουσία. Αυτός που  περπατάει σε ένα δωμάτιο και κάνει τον αέρα να παγώνει. Αυτός που  μπορεί να σου σβήσει την προσωπικότητα χωρίς να σε αγγίξει. Αυτός που  σε κάνει να θες να εξαφανιστείς μέσα του.

Ο Αφέντης είναι η κορυφή αυτής της ιεραρχίας. Δεν διεκδικεί. Δεν παρακαλάει. Δεν περιμένει. Επιλέγει. Και κρατάει. Δεν σε ρωτάει. Σε διατάζει. Και μόλις δεις το βλέμμα του, καταλαβαίνεις πως δεν έχεις επιλογή.

Αν δεν είσαι αυτό — μη το φοράς.

Πολλοί υποδύονται τον Αφέντη. Επειδή έχουν μεγάλη πούτσα και πόδια ή επειδή τα μπράτσα τους έχουν φουσκώσει από το γυμναστήριο. Το παίζουν σκληροί, πετάνε φράσεις και hashtags, ανεβάζουν “dominant content” και νομίζουν ότι απέκτησαν υπόσταση. Αλλά οι σκλάβοι το νιώθουν. Μυρίζουν την ανασφάλεια. Και οι αληθινοί Κυρίαρχοι το βλέπουν από χιλιόμετρα.

Ο ρόλος του Αφέντη δεν είναι για όλους. Και δεν χρειάζεται να είναι. Αλλά αν δεν το έχεις μέσα σου — μείνε πίσω. Μην ξεφτιλίζεις το ρόλο του κυρίαρχου.

Γιατί όταν ένας σκλάβος πέφτει στα γόνατα, δεν το κάνει για να σε καλοπιάσει. Το κάνει γιατί ελπίζει να τον συντρίψεις. Μην είσαι λίγος μπροστά σ’ αυτή την ανάγκη. Μην είσαι ψεύτικος μπροστά σ’ αυτό που ζητάει να τον ξεφτιλίσεις, να τον σπάσεις, να τον χτίσεις ξανά απ’ το μηδέν.

Γιατί αυτός που το ’χει… δεν χρειάζεται να το φωνάξει.

Ο Αφέντης δεν κρατάει μαστίγιο για να φαίνεται δυνατός. Το κρατάει γιατί του ανήκει. Δεν μιλάει για κυριαρχία — την ενσαρκώνει. Δεν ζητάει σεβασμό — τον εισπράττει. Κι όταν σταθεί απέναντί σου, καταλαβαίνεις ότι δεν παίζεις. Ανήκεις.

Κι αν είσαι Κυρίαρχος από τη φύση σου — ξέρεις τι λέω. Κι αν είσαι σκλάβος, ήδη ιδρώνεις. Ήδη σου κόβεται η ανάσα. Ήδη γλύφεις την οθόνη και δεν το καταλαβαίνεις. Ήδη έχεις ανοίξει τα πόδια σου και περιμένεις να διατάξω.

Δεν είναι ρόλος. Είναι φύση. Και δεν αλλάζει.

🖤 Υποτακτικός ή Σκλάβος;

🇬🇧 English version available below

Η διαφορά που φαίνεται μέσα σε 5 λεπτά.

Πολλοί αυτοαποκαλούνται “υποτακτικοί”. Ελάχιστοι έχουν τα αρχίδια να πουν “είμαι σκλάβος“. Αλλά η αλήθεια δεν κρύβεται — φαίνεται από το πρώτο βλέμμα, το πρώτο γονάτισμα, τον πρώτο ήχο της ανάσας τους όταν στέκονται μπροστά μου.

Ως αφέντης, δεν χρειάζομαι πολλές κουβέντες. Μου αρκούν πέντε λεπτά.

Δεν με νοιάζει πόσο πρόθυμος δείχνεις. Με νοιάζει αν το μέσα σου ουρλιάζει να ανήκεις.

  1. Το “ναι” του πρόθυμου vs η σιωπή του ανήκοντος

Ο υποτακτικός είναι ευγενικός. Θέλει να προσφέρει, να ζήσει κάτι έντονο, να παίξει. Λέει “ναι, κύριε“, κοιτάει με λαχτάρα, θέλει να ευχαριστήσει μέχρι εκεί που τον βολεύει.

Ο σκλάβος δεν λέει “ναι”. Δεν μιλάει. Δεν διαπραγματεύεται. Απλά κατεβάζει το βλέμμα, γονατίζει και περιμένει.

Δεν ζητάει, δεν ελπίζει, δεν περιμένει επιβεβαίωση. Γίνεται κτήμα.

  1. Το “παίζω” και το “ανήκω”

Ο υποτακτικός ζει φάσεις. Θέλει να νιώσει κάτι διαφορετικό, να το ζήσει λίγο, να το θυμάται. Είναι ρόλος.

Ο σκλάβος δεν παίζει. Δεν έχει on/off. Δεν του περνάει.

Είναι φτιαγμένος για να ανήκει. Κάθε του βλέμμα, κάθε του κίνηση, κάθε του τρέμουλο είναι δική σου ιδιοκτησία. Η υποταγή του δεν έχει όρια χρόνου ή συνθηκών. Είναι διαρκής.

  1. Οι φαντασιώσεις του υποτακτικού vs το κενό του σκλάβου

Ο υποτακτικός έρχεται με λίστα. “Θέλω να γλείψω πατούσες, να με κατουρήσεις, να με φτύσεις, να με δέσεις”. Περιμένει από τον αφέντη να φτιάξει το σκηνικό που έχει στο κεφάλι του.

Ο σκλάβος… δεν έχει κεφάλι. Έχει ανάγκη. Έχει λαχτάρα να γίνει τίποτα στα χέρια σου. Δεν ζητάει τίποτα. Δεν σκέφτεται τίποτα. Περιμένει μόνο το πώς θα τον διαλύσεις.

Δεν έρχεται με φαντασιώσεις. Έρχεται για να τις διαλύσεις.

  1. Όρια vs απόλυτη παράδοση

Ο υποτακτικός βάζει όρια. Και καλά κάνει. Έτσι νιώθει ασφαλής. Θέλει να ξέρει πού πατάει. Θέλει να κρατήσει το μυαλό του, το όνομά του, την ισορροπία του.

Ο σκλάβος σου δίνει το μυαλό του. Σου δίνει το όνομά του. Δεν θέλει να πατάει πουθενά. Σε κοιτάει και σου λέει με το βλέμμα: “Κάνε με ό,τι θες. Δεν υπάρχω χωρίς εσένα.”

Δεν έχεις απέναντί σου έναν άντρα. Έχεις ένα άδειο δοχείο, έτοιμο να γεμίσεις με τη θέλησή σου, το χέρι σου, τον πούτσο σου, την ανάσα σου.

  1. Το σώμα και το βλέμμα

Ο υποτακτικός μπορεί να γονατίσει. Να προσκυνήσει. Να σε κοιτάξει με καύλα. Αλλά κρατάει ακόμα κάτι δικό του. Ένα ποσοστό αυτοελέγχου. Ένα φρένο.

Ο σκλάβος… καταρρέει. Πέφτει. Γίνεται ένα με το πάτωμα. Δεν υπάρχει φρένο. Δεν υπάρχει αξιοπρέπεια. Υπάρχει μόνο η ανάγκη να τον ορίσεις εσύ.

Το βλέμμα του δεν σου ζητάει. Σε λατρεύει. Σε κοιτάει σαν να είσαι θεός. Και μέσα σε πέντε λεπτά, εσύ είσαι.

🔚 Ποιον κρατάω;

Όλοι είναι χρήσιμοι για έναν Αφέντη. Και οι υποτακτικοί και οι σκλάβοι. Απλώς έχουν διαφορετικό ρόλο.

Ο υποτακτικός είναι για να ξεθυμάνεις πάνω του. Γονατίζει, γλείφει, σε κοιτάει με προσμονή, σου δίνει την καύλα σου, χύνεις πάνω του και τον ξεχνάς. Είναι εργαλείο. Μια ζωντανή φαντασίωση που υπάρχει για να καλύψει την καύλα της στιγμής και τίποτα παραπάνω.

Ο σκλάβος όμως… είναι άλλο πράγμα. Δεν είναι για να τον χρησιμοποιήσεις είναι για να τον έχεις. Να τον κρατήσεις. Να τον δέσεις ψυχή και σώμα. Δεν ζει για να γευτεί κάτι απ’ τον Αφέντη του. Ζει για να του ανήκει. Δεν ζητάει. Δεν απαιτεί. Σου ανήκει ολόκληρος για να τον πονάς, να τον διαλύεις, να τον στήνεις μπροστά σου όπως γουστάρεις και να ξέρεις ότι δεν θα φύγει.

Ένας σκλάβος δεν είναι απλώς για να σου πάρει πίπα και να γλείψει τις μπότες σου. Είναι για να του λιώσεις τον εγωισμό, να τον κάνεις να ξεχάσει πώς τον λένε, να του ρίξεις το βλέμμα και να κατεβάσει το κεφάλι σαν σκυλί χωρίς να του μιλήσεις.

Δεν καλύπτει απλώς τις ανάγκες σου. Σου θυμίζει ότι είσαι πάνω από άνθρωπος. Ότι ελέγχεις ψυχές. Ότι ανήκεις σε μια άλλη κατηγορία.

Αυτός αξίζει να είναι στη ζωή σου. Όχι γιατί είναι καλός σκλάβος, αλλά γιατί χωρίς εσένα δεν είναι τίποτα.

Αν διαβάζεις και νιώθεις πως δεν είσαι απλώς ένας υποτακτικός για παιχνίδι, αλλά μια ύπαρξη φτιαγμένη για να ανήκει…

Αν στείλεις μήνυμα, σκέψου πρώτα καθαρά σε ποια από τις δύο κατηγορίες ανήκεις. Είσαι εδώ για να νιώσεις καύλα και να φύγεις; Ή είσαι εδώ για να ανήκεις;

Δεν απορρίπτω κανέναν. Και τους δύο τους χρειάζομαι. Ο ένας για να ξεφορτώσω πάνω του, να τον χρησιμοποιήσω και να τον πετάξω. Ο άλλος για να τον κρατήσω, να τον πλάσω, να τον κάνω να με υπηρετεί χωρίς ερωτήσεις, χωρίς αντάλλαγμα, χωρίς ταυτότητα.

Οπότε πριν γράψεις, να έχεις αποφασίσει: θες να παίξεις με τον Αφέντη; Ή να γίνεις κτήμα του;

Και να γράψεις αναλόγως. Γιατί αν μου έρθεις σαν σκλάβος, αλλά μέσα σου είσαι τουρίστας… θα φροντίσω να φύγεις πιο ξεγυμνωμένος απ’ όσο άντεχες.

 

🖤 Submissive or Slave?

July 7, 2025 by MasterD
The difference shows in five minutes.

Many call themselves “submissives.”
Very few have the balls to say “I’m a slave.”
But the truth can’t hide — it shows from the first look, the first kneel, the first sound of their breath when they stand in front of me.

As a Dominant, I don’t need much talk.
Five minutes are enough.

I don’t care how willing you seem.
I care whether something inside you screams to belong.

The “yes” of the willing vs. the silence of the owned

A submissive is polite.
He wants to offer, to feel something intense, to play.
He says “yes, Sir,” stares with desire, wants to please — as long as it suits him.

A slave doesn’t say “yes.” He doesn’t speak.
He doesn’t negotiate.
He lowers his eyes, kneels, and waits.

He doesn’t ask, doesn’t hope, doesn’t seek approval.
He becomes property.

“I play” vs. “I belong”

A submissive goes through phases.
He wants to feel something different, try it out, remember it.
It’s a role.

A slave doesn’t play. There’s no on/off switch. It never fades.

He’s made to belong.
Every glance, every movement, every tremble is your property.
His submission isn’t tied to time or circumstances.
It’s constant.

The submissive’s fantasies vs. the slave’s emptiness

A submissive comes with a list:
“I want to lick feet, be pissed on, be spat on, be tied up.”
He expects the Master to bring his fantasies to life.

A slave… has no mind.
He has a craving. A hunger to become nothing in your hands.
He doesn’t ask. He doesn’t imagine.
He waits — to be destroyed.

He doesn’t bring fantasies.
He comes for you to crush them.

Limits vs. absolute surrender

The submissive sets limits.
And rightly so — that’s how he feels safe.
He wants to keep his mind, his name, his balance.

The slave gives you his mind.
Gives you his name.
He doesn’t want balance.
He looks at you and says with his eyes:
“Do whatever you want. I don’t exist without you.”

You’re not looking at a man.
You’re staring at an empty vessel, ready to be filled with your will, your hand, your cock, your breath.

The body and the stare

A submissive might kneel. Might worship.
Might look at you with lust.
But he still keeps something his. A bit of self-control. A brake.

A slave… collapses.
Falls.
Becomes one with the floor.
No brakes. No dignity.
Only the need for you to define him.

His stare doesn’t ask. It worships.
He looks at you like you’re a god.
And in five minutes, you are.

🔚 Who do I keep?

Everyone is useful to a Dominant.
Submissives and slaves alike — they just serve different roles.

A submissive is for you to unload.
He kneels, licks, stares with anticipation, feeds your lust, you cum on him, and forget him.
He’s a tool.
A living fantasy that exists to fuel the moment — and nothing more.

But a slave… is something else.
Not to use.
To keep.
To bind, mind and body.
He doesn’t live to taste the Dominant.
He lives to belong to Him.

He doesn’t ask.
He doesn’t demand.
He belongs to you fully — to hurt him, break him, place him in front of you however you want, knowing he’ll never leave.

A slave isn’t just for sucking your cock and licking your boots.
He’s for crushing his ego,
making him forget his name,
dropping your stare on him and watching his head bow like a dog — without a word.

He doesn’t just serve your needs.
He reminds you you’re more than human.
That you control souls.
That you belong to another category.

That one deserves to be in your life.
Not because he’s a “good slave” — but because without you, he’s nothing.

If you’re reading and feel you’re not just a submissive here to play —
but a creature made to belong…

If you send me a message, make sure you know which of the two you really are.

Are you here to feel lust and leave?
Or are you here to belong?

I don’t reject either.
I need both.
One to use, unload, and discard.
The other to mold, possess, and train to serve without questions, without rewards, without identity.

So before you write to me, decide:

Do you want to play with the Master?
Or become His property?

And write accordingly.

Because if you come to Me as a slave —
but inside you’re just a tourist…
I’ll make sure you leave more exposed than you ever thought you could handle.

Mindfuck: Ο πραγματικός εξευτελισμός ξεκινά στο κεφάλι, όχι στα γόνατα

Δεν είναι το “γλείψε την πούτσα” που τον διαλύει. Είναι το ότι περιμένει να του το πεις.

Εκεί αρχίζει ο πραγματικός εξευτελισμός. Όχι όταν γονατίζει, αλλά όταν το κάνει πριν του το ζητήσεις. Όταν σε κοιτάει και ψάχνει σημάδι στο βλέμμα σου. Όταν η ανάγκη για αποδοχή, έγκριση, τιμωρία ή προσοχή είναι πιο δυνατή από την καύλα.

Το mindfuck δεν είναι τεχνική. Είναι δυναμική. Είναι το πώς ο Κυρίαρχος διεισδύει στο κεφάλι του σκλάβου και σβήνει τις γραμμές ανάμεσα σε αυτό που επιθυμεί και σε αυτό που υπομένει. Αν γίνει σωστά, δεν χρειάζεσαι ούτε σχοινιά, ούτε λουκέτα. Η φυλακή είναι ήδη χτισμένη στο μυαλό του.

  1. Χειρισμός με καθυστέρηση

Μη δώσεις αυτό που θέλει τη στιγμή που το ζητά. Άσε τον να λιώσει στην προσμονή. Όταν ζητά άδεια να χύσει, άσε το “ίσως” να αιωρείται. Όταν στέλνει γυμνή φωτογραφία και περιμένει feedback, δώσε του σιωπή. Κανένα φτύσιμο δεν πονάει όσο η απουσία.

Η εξουσία φαίνεται όταν εκείνος κάνει κάτι χωρίς να πάρει τίποτα πίσω. Όταν συνεχίζει να προσφέρει, χωρίς ανταμοιβή, γιατί ΕΣΥ είσαι το επίκεντρο – όχι η ηδονή του.

  1. Τελετουργία που βαθαίνει την υποταγή

Ο εγκέφαλος γαμιέται πιο βαθιά απ’ το σώμα. Μια καθημερινή εντολή, μια επαναλαμβανόμενη υποχρέωση, γίνεται τελετουργία και η τελετουργία χτίζει λατρεία και πάθος.

“Καλημέρα, αφέντη. Σας ευχαριστώ που υπάρχετε.” Όχι γιατί το αξίζεις εσύ αλλά γιατί εκείνος έχει ανάγκη να το πει.

Όταν ένα σκυλί φιλάει τα πόδια σου κάθε φορά που τον καλείς, αυτό δεν είναι εντολή. Είναι ανάγκη. Και η ανάγκη είναι δύναμη.

  1. Τιμωρία χωρίς μαστίγιο

Η στέρηση είναι το πιο δυνατό χαστούκι. Μην του πεις “είσαι καλός”. Πες του “περίμενα περισσότερα από εσένα”. Μην τον μπλοκάρεις – άφησέ τον να δει, να καίγεται, να προσπαθεί. Δείξε του το νέο βίντεο που ανέβασες, αλλά κλείδωσέ του την πρόσβαση. Άφησέ τον να γλείφει την οθόνη του, όχι την πατούσα σου.

  1. Το παιχνίδι είναι στο κεφάλι – όχι στα sex toys

Όταν τον πείσεις ότι η γνώμη σου για εκείνον είναι πιο σημαντική από τη γνώμη του για τον εαυτό του, τότε έχεις κερδίσει.

 Όταν λες “δεν είσαι έτοιμος να υπηρετήσεις” και εκείνος λυγίζει, τότε δεν είσαι απλώς αφέντης. Είσαι το μέτρο της αξίας του.

Ο εξευτελισμός δεν είναι να τον πεις καριόλα. Είναι να του πεις “δεν είσαι ακόμα άξιος να σε φτύσω” – και να το εννοείς.

Για τον σκλάβο

που διαβάζει αυτές τις λέξεις και νιώθει κάτι μέσα του να σφίγγεται, να ξέρεις: δεν είσαι μόνος.

Δεν είσαι τρελός που καίγεσαι να σε σπάσουν, να σε ξεφτιλίσουν, να σε κάνουν να ανήκεις. Είσαι απλώς φτιαγμένος για κάτι βαθύτερο. Κι αυτό το κάτι δεν είναι για όλους – είναι για τους εκλεκτούς.

Η ανάγκη σου να σε λυγίσουν δεν είναι αδυναμία. Είναι η πιο δυνατή σου πτυχή. Γιατί μόνο όποιος έχει το θάρρος να παραδοθεί ολοκληρωτικά, μπορεί να δει τι σημαίνει αληθινή ελευθερία μέσα στην υποταγή.

Mindfuck δεν σημαίνει βία. Σημαίνει έλεγχος.

Κι ο έλεγχος αυτός δεν χτίζεται με ατάκες και φίμωτρα, αλλά με υπομονή, στρατηγική και βαθιά κατανόηση του ανθρώπου που έχεις απέναντί σου. Όταν καταφέρεις να είσαι το πρώτο και το τελευταίο πράγμα στο κεφάλι του κάθε μέρα, δεν χρειάζεται πια να τον διατάζεις. Θα αυτοκαταστρέφεται για να νιώσει το βλέμμα σου.

Κι αυτό… είναι η πραγματική εξουσία.

🇬🇷 Leather Social Night – Friday, April 4th at Big Bar

🇬🇷 Leather Social Night – Παρασκευή 4 Απριλίου στο Big Bar

Την Παρασκευή 4 Απριλίου, φοράμε το δέρμα μας και κατεβαίνουμε στο Big Bar για μια νύχτα γεμάτη μπύρες, vibes και leather pride. Οι Leather Men Greece & Cuprus διοργανώνουν ένα leather social eventανοιχτό για όλους όσους ζουν, αγαπούν ή θέλουν να γνωρίσουν από κοντά τη σκηνή του leather

Δεν χρειάζεται να είσαι expert – αν είσαι περίεργος, αν ψάχνεσαι, αν γουστάρεις το αληθινό, αυτή είναι η βραδιά σου. Έλα να γνωριστούμε από κοντά, να μιλήσουμε, να ανταλλάξουμε εμπειρίες και να πιούμε μια μπύρα παρέα.

📍 Τοποθεσία: Big Bar
🕘 Ώρα: Από τις 21:00 και όσο αντέξουμε
👕 Dress code: Leather / gear προτείνεται (όχι υποχρεωτικό)

Είτε είσαι Κυρίαρχος, είτε υποτακτικός, είτε απλά σε φτιάχνει το δέρμα και η ατμόσφαιρα, αυτό είναι το μέρος σου.

Let’s keep the leather scene alive – δυνατά, περήφανα, αυθεντικά.

🇬🇷 Leather Social Night – Friday, April 4th at Big Bar

On Friday, April 4th, gear up and join us at Big Bar for a night of beers, connection, and leather pride. Leather Men Greece & Cuprus are hosting a leather social event, open to everyone who lives, loves, or wants to explore the leather  scene.

You don’t need to be an expert – if you’re curious, if you’re searching, if you crave the real thing, this night is for you. Come meet us, share your experiences, and grab a beer with the community.

📍 Location: Big Bar
🕘 Time: From 21:00 till late
👕 Dress code: Leather / gear encouraged (not required)

Whether you’re a Dom, sub, switch, or just turned on by leather and the energy it brings, this is your space.

Let’s keep the leather spirit alive – bold, proud, raw.

Submission Love: Valentine’s Day in the Dark Side of BDSM

Ο Έρωτας στην BDSM Δυναμική: Ένας Άλλος Βαλεντίνος

Ο έρωτας στο BDSM δεν είναι για τους αδύναμους. Δεν έχει ροζ συννεφάκια, ούτε παραμυθένιες ιστορίες. Είναι ωμός, πρωτόγονος, απόλυτος. Είναι η απόλυτη παράδοση και η αδιαμφισβήτητη κυριαρχία. Εδώ, δεν χωράνε συμβιβασμοί. Ή ανήκεις κάπου ή δεν ανήκεις πουθενά.

Η Σύνδεση που Σφυρηλατείται

Όταν ένας υποτακτικός γονατίζει μπροστά στον Κυρίαρχό του, δεν είναι απλά ένα παιχνίδι εξουσίας. Είναι παράδοση. Είναι το σώμα που λέει «κάνε με ό,τι θες» και το μυαλό που ουρλιάζει «πάρε με, σπάσε με, φτιάξε με όπως ΕΣΥ θες». Και ο Κυρίαρχος; Δε ζητάει, απαιτεί. Δεν χαρίζεται, απαιτεί παράδοση. Και αυτό δεν είναι απλά εμπιστοσύνη – είναι μια ανεξέλεγκτη, αχόρταγη πείνα για έλεγχο και για πλήρη υποταγή.

Έρωτας Μέσα από την Απόλυτη Κυριαρχία

Ο έρωτας εδώ είναι σκοτεινός, σκληρός, ακραίος. Δεν έχει τίποτα το συμβατικό. Ο υποτακτικός θέλει να ανήκει, να είναι ιδιοκτησία, να χάνει τον εαυτό του στα χέρια του Κυρίαρχου. Και ο Κυρίαρχος το ξέρει. Γι’ αυτό και φροντίζει. Γιατί η δύναμή του δεν είναι στη βία, αλλά στην ικανότητα να κρατήσει τον υποτακτικό του στα όριά του, να τον κάνει να λιώσει και να ξαναγεννηθεί μέσα από την υπακοή.

Ο Άγιος Βαλεντίνος στη Σκοτεινή του Εκδοχή

Λουλούδια και σοκολάτες; Μην αστειεύεσαι. Εδώ, η Ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου σημαίνει σημάδια στα δέρματα, βραδινές τελετουργίες, το άκουσμα μιας διαταγής που ανατριχιάζει μέχρι το μεδούλι. Ένα λουρί στη θέση του κοσμήματος, μια λέξη-κλειδί που φέρνει σεισμό στο κορμί. Γιατί αυτός είναι ο πραγματικός εορτασμός της αφοσίωσης: το να ανήκεις ολοκληρωτικά.

Έρωτας: Παραδοσιακός vs BDSM

Ο έρωτας στα παραδοσιακά ζευγάρια είναι ρουτίνα, είναι μια συμφωνία γεμάτη ανασφάλειες και παιχνίδια ισορροπίας. «Σ’ αγαπώ», «θα είμαστε για πάντα μαζί»—ψέματα που λέγονται για να καλύψουν τη φθορά. Στο BDSM, δεν υπάρχει χώρος για ψευδαισθήσεις. Ο Κυρίαρχος κατέχει, ο υποτακτικός παραδίδεται. Η επιθυμία είναι απόλυτη, η ένταση ηλεκτρισμένη. Δεν υπάρχει ανία, μόνο η έκσταση του να ανήκεις σε κάποιον απόλυτα. Και αυτή είναι η πιο καθαρή, ωμή μορφή έρωτα που υπάρχει.

Η Θεοποίηση του Κυρίαρχου

Για τον υποτακτικό, ο Κυρίαρχος δεν είναι απλά εραστής ή σύντροφος. Είναι θεός. Είναι ο δημιουργός και ο καταστροφέας του. Η φωνή του καθορίζει την ύπαρξή του, οι εντολές του γίνονται νόμος, το άγγιγμά του είναι η ύψιστη επιβράβευση. Ο υποτακτικός ζει για να ευχαριστεί, να υπηρετεί, να βλέπει την ικανοποίηση στα μάτια του Κυρίαρχου. Δεν υπάρχει μεγαλύτερη απόλαυση από το να γίνει το τέλειο αντικείμενο του, να σμιλευτεί στα χέρια του, να χάσει κάθε όριο, κάθε σκέψη, κάθε κομμάτι ανεξαρτησίας του και να γίνει ολοκληρωτικά δικός του.

Ο Έρωτας που Δεν Συγκρίνεται

Στο BDSM, ο έρωτας είναι πράξη, όχι υπόσχεση. Είναι η επιβολή και η υποταγή, το βλέμμα που τα λέει όλα χωρίς να μιλάει. Είναι η απόλυτη εξάρτηση, αλλά και η απόλυτη απελευθέρωση. Και αν το καταλαβαίνεις, τότε ξέρεις πως αυτός ο έρωτας είναι πιο δυνατός, πιο αληθινός από κάθε άλλο.

Φέτος, γιόρτασε τον έρωτα όπως του αξίζει. Ωμά. Σκληρά. Απόλυτα. Και πάνω απ’ όλα, αυθεντικά.