Όταν ο Υποτακτικός Βρίσκει τον Έρωτα Θεό του
Έρωτας, εξάρτηση και η ανάγκη να ανήκεις.
Πριν μπω στο κείμενο, οφείλω να το πω ξεκάθαρα: είδα την ταινία Pillion και ήταν από τις σπάνιες φορές που ο κινηματογράφος τόλμησε να ακουμπήσει την εξουσία, την υποταγή και την εξάρτηση χωρίς φίλτρα και χωρίς φόβο. Δεν είναι ταινία για όλους, ούτε προσπαθεί να γίνει αρεστή. Αν όμως την αντέξεις, αν την δεις χωρίς άμυνες, έχει τη δύναμη να σου ανοίξει το μυαλό και να σε φέρει αντιμέτωπο με ερωτήματα που ίσως απέφευγες μια ζωή.
Υπάρχουν άνθρωποι που περνούν τη ζωή τους λειτουργικοί, ήσυχοι, «σωστοί». Κάνουν ό,τι πρέπει, ζουν όπως έμαθαν, αγαπούν όπως τους έμαθαν να αγαπούν. Και παρ’ όλα αυτά, μέσα τους υπάρχει ένα κενό που δεν γεμίζει με σχέσεις &επιβεβαίωση. Όχι γιατί τους λείπει κάτι εξωτερικό, αλλά γιατί δεν έχουν βρει ακόμα τη θέση τους μέσα σε μια δομή που να τους χωράει. Το Pillion δεν μιλάει για το BDSM ως επιλογή ή ως πειραματισμό. Μιλάει για αυτό το κενό. Και για το τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος, χωρίς καμία προηγούμενη επαφή με τον κόσμο αυτό, έρχεται αντιμέτωπος με την αλήθεια του, που ίσως έψαχνε χρόνια.
Ο Colin δεν «μπαίνει» στο BDSM. Δεν τον τραβούν παιχνίδια, ρόλοι ή φαντασιώσεις. Αυτό που του συμβαίνει είναι πολύ πιο βαθύ και πολύ πιο ουσιαστικό: αναγνωρίζει, για πρώτη φορά στη ζωή του, πού ανήκει. Η συνάντησή του με τον Ray δεν έχει ρομαντισμό ούτε ισότητα· δεν είναι δύο άνθρωποι που συναντιούνται στο ίδιο επίπεδο. Είναι η στιγμή που ένας άνθρωπος χωρίς σταθερό προσανατολισμό συναντά κάποιον που ξέρει ποιος είναι, τι θέλει και πώς στέκεται. Και μέσα σε αυτή τη σύγκρουση, ο Colin βρίσκει τη θέση του. Και την βρίσκει όταν σκύβει χωρίς να το σκεφτεί και γλύφει την μπότα του Ray.
Η σχέση τους δεν χτίζεται πάνω στη συζήτηση, στην αμοιβαιότητα ή στη διαπραγμάτευση. Χτίζεται πάνω σε κάτι που σπάνια λέγεται δυνατά: στην ανάγκη του υποτακτικού να εξαρτηθεί. Και ναι, η λέξη είναι αυτή. Εξάρτηση. Όχι ως παθολογία, όχι ως αδυναμία, αλλά ως συνειδητή και βαθιά ψυχική λειτουργία. Ο Colin δεν αγαπά τον Ray με τον τρόπο που αγαπούν οι «ίσοι». Δεν ζητά ανταπόδοση. Δεν ζητά κατανόηση. Ζητά να υπάρχει κάποιος πάνω από αυτόν, κάποιος που να ορίζει, να αποφασίζει και να του επιτρέπει να εγκαταλείψει το βάρος του προσωπικού ελέγχου. Εκεί βρίσκεται η ανακούφισή του.
Ο Ray, από την άλλη, δεν παρουσιάζεται ως σωτήρας, ούτε ως κακοποιητής. Είναι Κυρίαρχος όχι γιατί το παίζει, αλλά γιατί δεν χρειάζεται να το αποδείξει. Δεν υπόσχεται ευτυχία, δεν εξηγεί, δεν χαϊδεύει. Υπάρχει με έναν τρόπο που αναγκάζει τον υποτακτικό να τον κοιτάξει προς τα πάνω. Και σε αυτό το βλέμμα γεννιέται κάτι που πολλοί φοβούνται να ονομάσουν: η θεοποίηση. Όχι μεταφορικά, όχι ποιητικά. Ο Κυρίαρχος γίνεται σημείο αναφοράς, πυξίδα, νόημα. Ο κόσμος του υποτακτικού οργανώνεται γύρω του. Οι σκέψεις του, οι επιλογές του, η ίδια του η ταυτότητα.
Αυτό το είδος σχέσης τρομάζει, γιατί καταρρίπτει το αφήγημα της σύγχρονης «υγιούς» αγάπης. Εδώ δεν υπάρχουν δύο άτομα που συναντιούνται στη μέση. Υπάρχει ένας που στέκεται ψηλά και ένας που γονατίζει, όχι από εξαναγκασμό αλλά από εσωτερική ανάγκη. Και αυτό δεν έχει καμία σχέση με το αν η σχέση είναι ομόφυλη ή ετερόφυλη.
Το Pillion το ξεγυμνώνει αυτό ανελέητα. Δεν μιλάμε για σεξουαλικό προσανατολισμό. Μιλάμε για τρόπο ζωής. Για τη βαθιά, σχεδόν βιολογική ανάγκη κάποιων ανθρώπων να παραδίδονται και άλλων να κρατάν την εξουσία.
Ο Colin δεν χάνει τον εαυτό του μέσα στη σχέση. Τον βρίσκει. Για πρώτη φορά δεν χρειάζεται να προσποιείται, να αποφασίζει, να ηγείται της ίδιας του της ζωής. Η εξάρτησή του από τον Ray δεν τον μικραίνει. Τον σταθεροποιεί. Του δίνει μορφή και λόγο ύπαρξης. Και αυτό είναι το σημείο που πολλοί αρνούνται να αποδεχτούν: ότι για κάποιους ανθρώπους η ελευθερία δεν βρίσκεται στην ισότητα, αλλά στην παράδοση. Ότι η αγάπη, όταν βιώνεται από τη θέση του υποτακτικού, δεν είναι ρομαντική ιστορία, αλλά πράξη πίστης.
Το Pillion δεν ωραιοποιεί και δεν ζητά αποδοχή. Απλώς δείχνει. Δείχνει τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος σταματά να είναι το κέντρο του κόσμου του και επιλέγει να περιστρέφεται γύρω από κάποιον άλλον. Και αν αυτό σε ενοχλεί, δεν φταίει η ταινία. Φταίει ότι κοιτάς κάτι που δεν σου ανήκει. Αν όμως σε τραβάει, αν σε ταράζει, αν αναγνωρίζεις κάτι από τον εαυτό σου στο βλέμμα του Colin, τότε ίσως το ερώτημα δεν είναι αν σου αρέσει το BDSM. Ίσως το ερώτημα είναι αν έχεις βρει ακόμα τον Θεό έρωτα σου.
Ο απόλυτος έρωτας του υποτακτικού δεν έχει καμία σχέση με αυτό που οι άνθρωποι αποκαλούν «σχέση». Δεν ζητά ισότητα, δεν απαιτεί φροντίδα, δεν χρειάζεται επιβεβαίωση. Είναι έρωτας που γεννιέται από την παραδοχή της κατωτερότητας και ωριμάζει μέσα στην απόλυτη αφοσίωση. Ο υποτακτικός δεν αγαπά τον Κυρίαρχο για αυτό που του δίνει, αλλά για αυτό που του επιτρέπει να πάψει να είναι. Βρίσκει τη θέση του κάτω από τη μπότα του, κοιμάται στα πόδια του, οργανώνει τη ζωή του γύρω από τις ανάγκες του και φροντίζει τα πάντα ώστε ο Κυρίαρχος να μην ασχολείται με τίποτα πέρα από το να υπάρχει. Τον θεοποιεί γιατί μόνο έτσι βρίσκει νόημα, γιατί μόνο όταν σκύβει νιώθει σωστός, πλήρης, αληθινός. Αυτός ο έρωτας δεν είναι για όλους, ούτε ζητά αποδοχή. Είναι απόλυτος, αδιαπραγμάτευτος και δεν συγχωρεί την αμφιβολία. Όποιος τον αντέχει, δεν τον εξηγεί. Τον υπηρετεί.
Το μόνο ερώτημα που μένει είναι απλό και αμείλικτο: θέλεις να είσαι ο Colin ή ο Ray;
